عصر پوچی

وای بر این عصر بی عهدی و این امت عهدشکن. ببین چگونه شیطان نفس آدمی بر او قهقهه می زند!

وا اسفا به مردمان هزار رنگ و هزار چهره ، براستی شما اشباع الرجال و لا رجالی هستید که نه به حرفتان اعتباریست نه به کردارتان، شما مقدس مابان بی شرم که دین و خدایتان را به شهوت خویش می فروشید. شمایی که دعوی دین می کنید و خارج از دین اید.

خدایا ! به تو شکایت می کنم . تویی که دینم را ، خدایم را و تمامی اعتقاداتم را به دست مردمانی سپردی که نه خدا می شناسند و نه حیا ! حیا و غیرت خویش را در میدان هوس به مسلخ برده قربانی اش می کنند.

خدایا دلم برای خودم می سوزد. می سوزد از اینکه تو را باید در گفتار و کردار کسانی بیابم که از همه دور تر به تواند.

خدایا من حتی دلم برای تو هم می سوزد. می سوزد از اینکه عده ای بودن در کنار خواسته های مادی خویش ترجیح می دهند به بودن در کنار تو و تمامی آنچه تو داری . کسانی که شرف ، انسانیت و حتی خدای خویش را زیر پای ندانم کاری خویش له می کنند.

اف بر مقدس مابانی که لباس دین بر تن کرده اند اما چه بی محابا و بی شرمانه حیا و غیرت را به مسلخ نابودی می کشانند، بر خر شهوت سوارند و یکه تازی می کنند و زیر پایشان دین را که دعوی آن می کردند لگدکوب می کنند.

شمایی که مدعی دین و ایمانید ، ای مردمان به ظاهر اسلام آورده، شرم بر شما کوفی صفتان بی شرم باد. گویی شما قرنهاست دوران توحش و شهوت را تنها به ظاهر پشت سر گذاشته اید حال آنکه هنوز پا از وادی امیال جسمانیتان فراتر نگذاشته اید.

اف بر کسانی که ظاهر خود را مانند دین پرستان واقعی می کنند اما در باطن دینشان را به بهای ناچیزی می فروشند. به خدا سوگند من معرفت و ایمان را و غیرت از دست رفته ی شما را بارها و بارها در آنانی که مدعی دین نبودند به وضوع دیدم اما در شمایی که دعوی دین می کنید ، دین را چیزی نایاب و دست نیافتنی یافتم.

قسم به خدای ایوب که دیگر صبری برایم نمانده ، دیگر نفس کشیدن در میان شما اشباع رجال و بزدلان دین نما برایم سخت گشته، من از سلاله ی عشقم تنفس هوای مانده از نیرنگ و شهوت ملولم می کند . شمایی که نه یک قدم آن طرف تر را می بینید و نه یک قدم به عقب تر بر می گردید، بسان آبهای بی جریان و بی حرکتی می مانید که بعد از مدتی به .... مبدل می گردند. شمایی که کارهایتان از سر پوچی و بی هدفی است ، بسان مترسکهای متحرکی می مانید که زندگی می کنید اما نفس نمی کشید ، عشق می ورزید اما عاشق نیستید، یک رنگ و صادقید اما هزاران نقاب بر چهره دارید. بسان کوفیانی می مانید که لباس دین بر تن کرده دعوی دین می کردند اما از دین جز نماز و حجاب و روزه آن هم برای دیگران نه برای خود ، چیزی دگر نمی دانستند.

بارالها ! این روزها هر جا را که نگاه می کنم سایه های سیاه مترسکهای چوبی و خشک را می بینم، این روزها ، روزها را شب می بینم ، آدمها را سایه و سایه ها را کلاغهای غریبی می بینم که کاری جز ..... بلد نیستند، این روزها از سایه ام می ترسم و سخت در هراسم از نگاههای کلاغهای بی غیرت، این روزها همه جا پر شده از لبخند عنکبوتهایی که تار گسترانده اند و حتی از پروانه های کوچک معصوم نیز نمی گذرند.ای کاش می مردم و شرافت خویش را بازیچه ی دست نااهلان نمی دیدم. به خدا شکوه دارم از نامردمان ولی افسوس که فغان سردادن نیز دگر ثمر ندارد.

شرمنده ام! از تنها ترین موجود هستی شرمنده ام ، از خالق ایوب صابر ، از خدای موسی و عیسی ، از شاهد اشک های نهانی و از سمیع نجواهای پنهانی. شرمنده ام ! از محمد از علی من از رخسار رنگ پریده ی گل نرگس شرمنده ام . من حتی از روی شیطان نیز شرمنده ام ! شرمنده ام ! من از نگاههای خیره نامردان به ظاهر مرد شرمنده ام همانانی که بی حیایی و بی غیرتی را به حد اعلای آن رسانده اندو از نگاههای مکرر و بی وقفه ی خویش شرم نمی کنند، نگاهاشان لرزه بر اندامم می افکند و مرا تا به ناکجاآباد پوچی می برد و باز می گرداند. نگاهایتان آزارم می دهد ای کاش می دانستید! ای کاش می دانستید تحمل نگاه ملامت آمیز برایم بسی آسانتر است از تحمل نگاههای پر معنی اما بی معنی شما.

شرمنده ام! من حتی از تویی که تمامی این حرفها را برایت نوشته ام نیز شرمنده ام .

سپند سوخته

مگرآیا کسی هم با خدایش قهر دارد؟

چند وقت قبل این شعر و که از آقای کیوان شاهبداغی بود رو تو گاهنامه ی فریاد بی صدا چاپ کردم برام جالب بود تفکر خیلی از دانشجوها رو راجع به خدا عوض کرده بود ،خیلی ها رو با خدا آشتی داده بود حتی یکی از بچه ها بهم گفت تو سجاده اش گذاشته و بعد نماز وقتی می خواست صدای خدا و حرف های خدا رو بشنونه این شعرو می خوند برا همین این دفعه به جای نوشته های خودم شعر آقای شاهبداغی رو گذاشتم.

بخوان ما را

منم پروردگارت

خالقت از ذره ای ناچیز

صدایم کن مرا

آموزگار قادر خود را

قلم را،علم را،من هدیه ات کردم

بخوان ما را

منم معشوق زیبایت

منم نزدیکتر از تو به تو

اینک صدایم کن

رها کن غیر ما را ،سوی ما بازآ

منم پروردگار پاک بی همتا

منم زیبا ، که زیبا بنده ام را دوست دارم

تو بگشا گوش دل

پروردگارت با تو می گوید

تو را در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

بساط روزی خود را به من بسپار

رها کن غصه یک لقمه نان و آب فردا را

تو راه بندگی طی کن

عزیزا من خدایی خوب می دانم

تو دعوت کن مرا بر خود

به اشکی یا خدایی میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم

طلب کن خالق خود را

بجو ما را

تو خواهی یافت

که عاشق می شوی بر ما

و عاشق می شوم بر تو

که وصل عاشق و معشوق هم

آهسته می گویم،خدایی عالمی دارد

قسم بر اختران روشن اما دور

رهایت من نخواهم کرد

بخوان ما را

که می گوید که تو خواندن نمی دانی ؟

تو یگشا لب

تو غیر از ما خدای دیگری داری؟

رها کن غیر ما را

آشتی کن با خدای خود

تو غیر از ما چه می جویی؟

تو با هر کس به جز با ما ، چه می گویی؟

و تو بی من چه داری؟ هیچ!

بگو با ما چه کم داری عزیزم ، هیچ!

تویی زیباتر از خورشید زیبایم

تویی والاترین مهمان دنیایم

که دنیا بی تو ، چیزی چون تو را کم داشت

تو ای محبوب تر مهمان دنیایم

نمی خوانی چرا ما را؟؟!

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر دارد؟؟!

هزاران توبه ات را گر چه بشکستی

ببینم ، من تو را از درگهم راندم؟؟

اگر در روزگار سختیت خواندی مرا

اما به روز شادیت ، یه لحظه ام یادم نمی کردی

به رویت ای بنده ی من، هیچ آوردم؟؟!

که می ترساندت از من؟

اینک صدایم کن مرا ،با قطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را

با زبان بسته ات کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکیم

آیا عزیزم حاجتی داری؟

تو ای از ما

کنون برگشته ای ،اما

کلام آشتی را تو نمی دانی؟

ببینم چشم های خیست آیا ،گفته ای دارند؟

بخوان ما را

بگردان قبله ات را سوی ما

اینک وضویی کن

خجالت می کشی از من

بگو، جز من، کس دیگر نمی فهمد

به نجوایی صدایم کن

بدان آغوش من باز است

برای درک آغوشم

شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

سپند سوخته

امام زمان دیگه برا ظهورت دعا نمی کنم !

دیگه برای اینکه ببینمت اشک نمی ریزم !

دیگه گله نمی کنم که چرا نمی آی ، دیگه گله نمی کنم چرا غیبتت این همه طولانی شد!

تازه فهمیدم تو سالهاست که ظهور کردی اما این منم که غایبم و چه شرمانه غیبتم رو به تو نسبت می دم . برای ظهور تویی که حاضری و نیازی به ظهور کردن نداری دعا می کنم و

تو چقدر تو دلت برام خندیدی شاید! و یا با تاسف چقدر برام اشک ریختی شاید!

بالاخره فهمیدم تا من در خودم ظهور نکنم ، خودم رو نبینم ، خودمو دوست نداشته باشم ، خودمو پیدا نکنم ، نه پیدات می کنم ،نه می بینمت ، نه دوستت دارم !

بیا برا یه بار هم که شده به زندگی یه جور دیگه نگاه کنیم ، به دنیای اطراف خودمون بنگریم ، چی می بینیم ؟!

جز سختی و گرفتاری؟

جز رنج و مشقت؟

جز اندوه و پریشانی ؟

جز گیر دادن به این و اون؟

جز مسخره کردن اعتقادات و تفکرات دیگران ؟

جز تحقیر کردن این و اون؟

جز مورد خطاب و اعتاب قرار دادن این حکومت و اون حکومت؟

جز غر زدن به زمین و زمون؟

جز یه زندگی تکراری ؟

جز یه خروار آرزو که رو هم تلنبار شدن و تو موندی کدومشونو طلب کنی و یا اصلا بلد نیستی چه جوری اونا رو از خدا بخوای ؟

جز نگرانی برا آینده؟...

بابا بسه بی خیال! ما آدما اینجوری می خوایم یه زندگی شاد و بی دغدغه داشته باشیم؟! همین طور به نگاه کردن به دنیا و اطراف مون ادامه بدیم تازه می فهمیم ما زندگی نمی کنیم داریم

بال بال می زنیم برا نفس کشیدن که زنده بمونیم ، زندگی کردن پیش کش !

ولی از هیچی مطمئن نباشم این یکی رو مطمئنم ؛ اگه خودمو پیدا کنم ، اگه بدونم کی ام و چی ام ، اگه بدونم حرف حساب خدا چیه از بودن من ، اون موقع امام زمانمو پیدا کردم و بعد تازه شروع یه زندگی قشنگه ، عشق بازی با خدا تازه شروع می شه . اون موقع فکر می کنی رنج و سختی اصلا میاد سراغت ؟! اون موقع یادت می ره زندگی تکراری چی بود و قضییه ش چیه ! دیگه نگرانی آینده و آرزوهای دست نیافتنی هم جز پیش پا افتاده ترین مسائلت میشه ...

خب پس چرا نشستی و داری وبلاگ می خونی ؟! از همین حالا برو یه ماه عسل! آره فقط خودت و خدات به طرف ظرف وجودی خودت که تشنه ی سیراب شدنه یه کم که دقت کنی می بینی خدا اون بالا بغل وا کرده و منتظرت نشسته .

بارالها ! سراسر وجودم پر شده از اميد به نا اميدي ، پر شده از وهم و خيالهاي واقعي ، كاش مي شد از بنده گانت صحبت كردن را به ارث مي بردي و با من حرف مي زدي ، كاش تنها صداي تو سكوت نبود ، خدايا سكوتت آزارم مي دهد ، منتظر ندا و صداي ام از تو اما... كاش مي شد سكوت بينمان را مي شكستي و حرف مي زدي ،‌ كاش مي شد تبعيض قائل نشوي ، يك بار دگر سنت شكني كني و با من نيز مثل موساي خود حرف بزني ، كاش مي دانستي خدايي تو تنها در نعمت دادن نيست در عنايت نيز هست و همه ي بنده گانت به نگاه تو محتاجند ،‌كاش مي دانستي !

آه .. چه مي گويم ؟؟ ..

نكند حرفهايم از وادي كفر است و ارتداد؟؟؟! ...